Ptaki wodno - błotne
Germany.png
deutsch

Rzeka Łarpia i tereny wyspy Polickie Łąki to doskonałe miejsce do bytowania i rozwoju zarówno gatunkowego jak i ilościowego ptactwa wodno-błotnego. Każdego roku pojawia się tu coraz większa ilość tych ptaków aby tu zbudować gniazdo i wychować młode pokolenie. Brak naturalnych wrogów ze względu na bliskość siedlisk ludzkich sprawia, że lęgi są bezpieczne. Ocenia się, że w trzcinowiskach, terenach trawiastych i starodrzewie bytuje ok. 30 różnego rodzaju gatunków ptaków wodno-błotnych. Te najpopularniejsze i najczęściej spotykane w tym rejonie zostaną zaprezentowane poniżej.


z1.jpg

Łabędź niemy (Cygnus olor) to gatunek dużego, wędrownego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych. Przeloty: marzec-kwiecień i wrzesień-grudzień. Zimuje w Europie, północnej Afryce oraz środkowej i południowej Azji. Zamieszkują na większych płytkich jeziorach lub rzekach o bardzo wolnym przepływie wody. Pożywienie roślinne. Gniazdo naziemne, w którym składa 5-7 jaj. Samce są większe od samic, dorosłe osobniki białe, dziób pomarańczowy z czarnym paznokciem na czubku, u nasady czarna narośl, nogi czarne. Młodociane osobniki są szare (białe stają się od 3. roku życia) z szaroczerwonym dziobem. Łabędź płynąc wygina esowato szyję, a skrzydła unosi w górę tworząc rodzaj peleryny. Dorosłe osobniki nie nurkują, choć pisklęta posiadają tę umiejętność. Pierzą się raz w roku. Są to najcięższe na świecie ptaki zdolne do aktywnego lotu. Latają najczęściej około 50 metrów nad ziemią. Podczas lotu słychać głośny świst wolno i majestatycznie machających skrzydeł spowodowany wibrującymi lotkami. Jak wskazuje nazwa gatunkowa, nie często można usłyszeć łabędzi głos, ale czasem jednak wydaje pogwizdywania i żałosne zawodzenie. Długość ciała ok. 150 – 170 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 235 cm, a masa ciała ok. 8 – 12 kg.


z2.jpg

Kaczka krzyżówka (Anas platyrhynchos) — gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych. Gatunek łowny w okresie od 15 sierpnia do 21 grudnia. Od krzyżówki pochodzą kaczki domowe. Pożywienie urozmaicone. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Poza tym obie płcie mają pomarańczowe nogi. Wspólną cechą są też białe z szaro-czarnym środkiem sterówki. W szacie spoczynkowej samiec wyróżnia się jedynie żółtym dziobem i nieco rudą piersią. Samiec w szacie godowej ma zielono opalizującą głowę, odgraniczoną od reszty ciała białą obrożą. Przez cały rok ma żółty dziób z czarnym końcem oraz rudą pierś, co jest ważne przy odróżnianiu go od samicy, gdy krzyżówki są w szacie spoczynkowej. Samica ma mniej kontrastowe ubarwienie. Gniazdo naziemne w trzcinowisku, w którym samica składa 8 – 14 jaj. Pisklęta żółtokremowe z czarnym wierzchem ciała i przepaską przez oko. Dorosły ptak ma długość ciała: 60-65 cm, rozpiętość skrzydeł: 80-100 cm i masę ciała: 0,7-1,5 kg.


z3.jpg

Mewa śmieszka (Chroicocephalus ridibundus) - średni, wędrowny ptak wodny z rodziny mew. Zamieszkuje na nizinach, na stawach pojawiają się pod koniec zimy zaraz po stopieniu lodu. Oprócz tego spotkać ją można na bagnach, starorzeczach i osadnikach. W Polsce zimuje na wybrzeżu Bałtyku oraz nad większymi rzekami i jeziorami. U nas jest najpospolitszym gatunkiem mewy. To średnio liczny ptaki lęgowy, ocenia się jej liczebność na 100-120 tys. par (w całej Europie ok 2,5 mln). To najpowszechniejsza z małych mew. Gniazduje w koloniach, a gniazdo buduje na ziemi, w którym składa 2-3 jaj. Samiec i samica ubarwione jednakowo. W szacie godowej od marca do sierpnia, a nawet listopada, łatwa do rozpoznania - głowa brązowoczarna, szyja, spód ciała i ogon białe, a grzbiet i skrzydła popielate. Końce lotek czarne, a nogi i dziób czerwone. Wokół oczu mały, wąski, biały pasek, przerwany z przodu. W szacie spoczynkowej głowa biała, a w okolicy pokrywy usznej szara plama. Dziób z czarnym końcem. Nogi i dziób brązowopomarańczowe. Szatę dorosłych osobników osiągają w trzecim roku życia. Pokarm różnorodny. Jej długość ciała ok. 38-40 cm, rozpiętość skrzydeł 95 cm i waga ok. 260-350 g.


z4.jpg

Łyska (Fulica atra) to gatunek średniej wielkości wędrownego ptaka wodnego z rodziny chruścieli. Brak dymorfizmu płciowego, upierzenie łupkowoczarne z nagą, podobnie jak dziób, białą blaszką na czole, od której pochodzi polska nazwa gatunku. Palce otoczone karbowanymi płatkami skórnymi, łuski na nogach zielonosiwej barwy. Gniazdo znajdujące się na wodzie wśród roślin wodnych, na złamanych źdźbłach lub bezpośrednio na powierzchni, blisko otwartej wody, zakładane jest przez oboje rodziców. Samica składa 6-15 jaj, które wysiaduje obydwoje rodziców. Po 22-24 dniach wylęgają się pisklęta ciemne z żółtą głową, białą brwią, czerwoną plamą na czole, o dziobie czerwonym u nasady, a reszcie białej z czarną kropką na końcu. Biała tarczka na czole występuje tylko na jesieni. Pierzenie lotek w lipcu i sierpniu ukryte w trzcinach. Prowadzą głównie osiadły tryb życia, czasem koczujący. Dość ciężko zrywają się do lotu - potrzebują rozbiegu na powierzchni. Długość ciała dorosłych okazów to ok. 37–42 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 70 cm, a masa ciała ok. 0,6–1,2 kg Jej biotop to słodkie lub słonawe zbiorniki zarośnięte trzciną lub sitowiem z oczkami czystej wody, również niezamarzające rzeki.


O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License